Infobroker | Broker Informacji

Społeczeństwo informacyjne w Polsce

Opierając się na w/w wymienionej definicji można powiedzieć, iż w Polsce nie mamy jeszcze do czynienia z typowym społeczeństwem informacyjnym. Istnieje natomiast wiele przesłanek do tego, aby stwierdzić, że jesteśmy na dobrej drodze, aby ten cel osiągnąć. Autor ma tu na myśli gwałtowny rozwój i coraz większą dostępność nowoczesnych technologii telekomunikacyjnych (Internet, telefonia komórkowa) oraz coraz większą świadomość społeczeństwa polskiego na temat możliwości, jakich te technologie nam dostarczają.

Należy też wspomnieć, iż rozwój społeczeństwa informacyjnego w krajach rozwijających, jakim jest Polska, niesie sobą także pewne zagrożenia. Jeśli technologie komunikacyjne, a przede wszystkim Internet nie będzie dostępny dla wszystkich obywateli, niektórzy mogą się czuć odrzuceni i zagubieni, a to nie pomaga szeroko rozumianemu rozwojowi. Chodzi nie tylko tani dostęp do łączy internetowych, ale także edukację całego społeczeństwa (nie tylko w szkołach średnich i na uczelniach wyższych) w zakresie wykorzystywania ich do własnych celów.

To, jakie będzie polskie społeczeństwo informacyjne, zależy od tego, jak zmieni się państwo np. czy wybory będą się odbywać przez Internet, czy PIT-y i wszelką korespondencję z administracją państwową będzie można wypełniać w sieci itp. Ci, którzy nie będą korzystać z sieci, w przyszłości poczują się zagrożeni, będzie im trudniej znaleźć pracę, będą mieli gorszy dostęp do wiedzy i będą bardziej zabiegani z powodu wielu spraw, które \"zinformatyzowani\" szybko załatwią przed monitorem.

Obecne przemiany można porównać do rewolucji przemysłowej z przełomu XVIII i XIX wieku, sprawiła ona, że maszyny ułatwiły życie. Jednak w pewnych zawodach maszyna na razie człowieka nie zastąpi. Tak samo będzie w przyszłości z pracą umysłową - rutynowe czynności, dziś wykonywane przez szeregowych urzędników, przejmą komputery. Te trudniejsze będą musiały poczekać na kolejną rewolucję. Również wtedy były obawy czy mechanizacja i automatyzacja nie zaszkodzi społeczeństwu. Jednak rozwój społeczeństw jest sprawą naturalną i nie da się go powstrzymać. Należy, zatem dążyć do tego, aby sprawiedliwy i pełen dostęp do edukacji i najnowszych technologii komunikacyjnych stał się w naszym kraju rzeczywistością. W dużym zakresie zadanie to spoczywa na barkach rządu RP. To właśnie on powinien zapewnić:

  • odpowiedni poziom edukacji w zakresie wiedzy informatycznej,
  • demonopolizację rynku teleinformatycznego,
  • pomoc w finansowaniu budowy ogólnokrajowych sieci szkieletowych,
  • ustalanie norm prawnych umożliwiających rozwój sektora teleinformatycznego.

Jeśli oprzeć się na planach i założeniach rządu przedstawionych przez Ministerstwo Nauki i Informatyzacji (http://www.mnii.gov.pl) przedstawionych w dokumencie „Strategia informatyzacji Rzeczpospolitej Polskiej – ePolska na lata 2004-2006” sytuacja wygląda obiecująco. Nadrzędnym celem rządu na najbliższe 3 lata jest: „Tworzenie konkurencyjnej gospodarki opartej na wiedzy oraz poprawa jakości życia mieszkańców poprzez skuteczną informatyzację w zakresie:

  • Powszechności dostępu do treści i usług udostępnianych elektronicznie:
    • Internet szerokopasmowy dla szkół – zapewnienie wszystkim szkołom szerokopasmowego dostępu do Internetu, łącznie ze środkami na jego wykorzystywanie, w ilości pokrywającej zapotrzebowanie wynikające z nauczania i zajęć pozalekcyjnych.
    • Internet szerokopasmowy w administracji publicznej – zapewnienie jednostkom administracji publicznej szerokopasmowego dostępu do Internetu, co umożliwi świadczenie usług publicznych drogą elektroniczną.
    • Infrastruktura dostępu – rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej i stymulowanie zwiększenia dostępności Internetu, w tym dostępu szerokopasmowego, a także dostępu poprzez publiczne punkty dostępu w każdej gminie.
    • Infrastruktura teleinformatyczna dla nauki – rozwój akademickich sieci komputerowych.
    • Bezpieczeństwo w sieci – zwiększenie bezpieczeństwa i budowanie zaufania do komunikacji elektronicznej.
  • Tworzenia wartościowej oferty treści i usług dostępnych w Internecie:
    • Wrota Polski – zwiększenie efektywności administracji publicznej dzięki przeniesieniu usług publicznych – w tym zamówień publicznych - na platformę elektroniczną.
    • Wrota Polski do Europy – zwiększenie skuteczności Polski w uzyskiwaniu dofinansowania z europejskich funduszy przedakcesyjnych, a po przystąpieniu do Unii – z Funduszu Spójności i funduszy strukturalnych oraz programów europejskich, informatyczne wsparcie dla procesów: identyfikacji celów możliwych do skutecznego finansowania, ich selekcji, zarządzania projektami i monitoringu.
    • Centralne bazy danych administracji – racjonalizacja funkcjonowania baz danych administracji publicznej m.in. związanych z ewidencją ludności, podatników, pojazdów, osób skazanych.
    • Polskie treści w Internecie – promowanie twórczości i adaptowanie dostępnych treści, w tym szeroko rozumianych informacji publicznej, do celów publikowania w Internecie, realizowanych między innymi na bazie Biuletynu Informacji Publicznej i Polskiej Biblioteki Internetowej, wspieranie tłumaczenia treści, które mogą przyczynić się do promocji Polski, jak również wspieranie internetowej działalności publicznych i prywatnych radiofonii i telewizji oraz mediów drukowanych dysponujących szerokimi zasobami informacyjnymi i programowymi, których udostępnienie drogą elektroniczną zasadniczo wzbogaci polskie treści w Internecie.
    • Nauczanie na odległość – wspieranie programów pozwalających na wyrównywanie szans edukacyjnych młodzieży, niezależnie od pochodzenia, oraz programów kształcenia dorosłych, w celu zmniejszenia bezrobocia oraz zmiany zawodu i podnoszenia umiejętności zawodowych.
    • Usługi medyczne na odległość – wspieranie wykorzystywania komunikacji elektronicznej do zwiększenia efektywności ochrony zdrowia przez lepsze używanie rozproszonych zasobów oraz niwelowanie różnic w zakresie jakości oferty w różnych miejscach Polski.
    • Handel elektroniczny – wspieranie rozwoju e-commerce oraz usuwanie barier w powszechnym stosowaniu komunikacji elektronicznej w gospodarce.
    • Naziemna radiofonia i telewizja cyfrowa – przyjęcie i rozpoczęcie wdrażania strategii konwersji cyfrowej w naziemnej radiofonii i telewizji.
  • Zdolności ich wykorzystania:
    • Powszechna umiejętność posługiwania się komputerem – doprowadzenie do stanu, w którym każdy absolwent szkoły średniej potrafi posługiwać się komputerem oraz czerpać korzyści z posługiwania się Internetem.
    • Zapobieganie wykluczeniu informacyjnemu – zapewnienie technicznych możliwości wyrównania szans pełnego uczestnictwa w społeczeństwie informacyjnym dla osób wymagających dokształcenia „średniego pokolenia” oraz osób niepełnosprawnych z wykorzystaniem metod e-learningu, promowanie telepracy jako metody aktywizacji zawodowej.
    • Zwiększenie informatycznego przygotowania zawodowego – wspieranie programów szkoleń komputerowych dla dorosłych ze szczególnym uwzględnieniem szkoleń dla bezrobotnych.”

Należy mieć tylko nadzieję, iż plany te nie pozostaną tylko planami i rząd RP wprowadzi je w życie. Zdaniem autora niniejszej pracy, na pewno tak się stanie, gdyż wejście Polski do Unii Europejskiej otwiera nam drzwi do środków pomocowych, które w dużej mierze przeznaczone są na rozwój nowych technologii. Unia Europejska stawia bardzo duży nacisk na rozwój społeczeństwa informacyjnego wśród państw członkowskich.

Wizja rozwoju Europy w tym zakresie po raz pierwszy została przedstawiona w 1994 roku, w dokumencie „Europa i społeczeństwo globalnej informacji. Zalecenia dla Rady Europejskiej\" - zwanego, od nazwiska propagującego go członka Komisji Europejskiej, Raportem Bangemanna . Jego główne założenia to:

  • „wprowadzenie mieszkańców Europy, we wszystkich sferach ich działalności: w pracy, w domu, w szkole, w interesach, w kontaktach z administracją publiczną - w wiek cywilizacji cyfrowej,
  • tworzenie Europy zdolnej do spożytkowywania informacji cyfrowej, konkurencyjnej w stosunku do reszty świata, wspierającej kreatywną kulturę, gotowej do finansowania i rozwoju nowych idei,
  • zapewnienie, aby dokonujące się procesy uwzględniały uwarunkowania socjalne, tworzyły zaufanie i wzmacniały jedność.”